Przykłady przestępstw w sieci (cyberprzestępstw):
Phishing – podszywanie się pod bank, sklep, urząd itp. w celu wyłudzenia loginu, hasła lub danych karty. CERT Polska opisuje m.in. fałszywe strony logowania.
DDoS – celowe przeciążanie serwera lub usługi ogromną liczbą żądań, aby uniemożliwić korzystanie z niej. CERT Polska uwzględnia takie ataki w statystykach incydentów.
Kradzież tożsamości – wykorzystanie cudzych danych lub konta do podszywania się pod inną osobę.
Ransomware – złośliwe oprogramowanie szyfrujące pliki i żądające okupu za ich odzyskanie.
Vishing i oszustwa telefoniczne – oszust podszywa się np. pod pracownika banku i próbuje wyłudzić dane lub nakłonić ofiarę do wykonania przelewu.
Kradzież danych i haseł – np. za pomocą infostealerów, które mogą wykradać dane logowania, cookies czy dane bankowe.
Oszustwa internetowe – np. fałszywe sklepy, aukcje lub oferty inwestycyjne mające skłonić ofiarę do przekazania pieniędzy.
Definicja przestępstwa w sieci
Przestępstwo w sieci (cyberprzestępstwo) to czyn zabroniony przez prawo, który jest popełniany za pomocą internetu, komputera lub innych urządzeń cyfrowych albo jest wymierzony w systemy, dane lub użytkowników. Przykładem jest włamanie na cudze konto, kradzież danych czy oszustwo internetowe.
Definicja wykroczenia w sieci
Wykroczenie w sieci to czyn zabroniony przez prawo, który ma mniejszą szkodliwość niż przestępstwo i może polegać np. na określonym bezprawnym zachowaniu z wykorzystaniem internetu. W polskim prawie o tym, czy dany czyn jest wykroczeniem, decydują konkretne przepisy
____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
Algorytm Grahama (Graham scan) to algorytm z dziedziny geometrii obliczeniowej służący do wyznaczania otoczki wypukłej zbioru punktów na płaszczyźnie. Algorytm został przedstawiony przez Ronalda L. Grahama w 1972 roku.
Czym jest otoczka wypukła?
Otoczka wypukła to najmniejszy wypukły wielokąt zawierający wszystkie analizowane punkty. Można ją porównać do elastycznej gumki rozciągniętej wokół zbioru punktów — punkty znajdujące się wewnątrz nie wpływają na kształt końcowej otoczki.
Jak działa algorytm?
Algorytm Grahama można przedstawić w kilku podstawowych krokach:
-Wybór punktu bazowego
Spośród wszystkich punktów wybierany jest punkt o najmniejszej współrzędnej Y. Jeżeli kilka punktów ma taką samą współrzędną Y, wybiera się ten o najmniejszej współrzędnej X.
-Sortowanie punktów
Pozostałe punkty są sortowane według kąta względem wybranego punktu bazowego. W przypadku takich samych kątów można wykorzystać odległość od punktu bazowego do rozstrzygnięcia kolejności.
-Budowanie otoczki
Punkty są kolejno dodawane do stosu reprezentującego aktualną otoczkę.
-Sprawdzanie kierunku skrętu
Dla każdych trzech kolejnych punktów sprawdzane jest, czy tworzą skręt w odpowiednim kierunku. Jeżeli środkowy punkt nie należy do otoczki wypukłej, zostaje usunięty.
-Otrzymanie wyniku
Po przetworzeniu wszystkich punktów stos zawiera punkty tworzące otoczkę wypukłą.
Złożoność obliczeniowa
Najbardziej czasochłonnym etapem algorytmu jest sortowanie punktów, które zajmuje:
O(n log n)
Pozostałe etapy mają łącznie liniową złożoność względem liczby punktów. W rezultacie całkowita złożoność algorytmu Grahama wynosi:
O(n log n)
Zastosowania
Algorytmy wyznaczania otoczki wypukłej znajdują zastosowanie m.in. w:
-
grafice komputerowej,
-
robotyce,
-
systemach informacji geograficznej (GIS),
-
analizie danych przestrzennych,
-
przetwarzaniu obrazów,
-
geometrii obliczeniowej.
____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
Algorytm Grahama jest przykładem efektywnego algorytmu, w którym odpowiednie uporządkowanie danych pozwala na szybkie rozwiązanie problemu geometrycznego.
Algorytm jest ciągiem jasno określonych kroków, które przekształcają dane wejściowe w dane wyjściowe, prowadząc od stanu początkowego do pożądanego stanu końcowego Wikipedia+1. Można go porównać do przepisu kulinarnego, w którym każdy krok musi być precyzyjny i wykonalny, aby osiągnąć zamierzony efekt itek.pl. Algorytmy mogą być wykonywane zarówno przez człowieka, jak i komputer, a w informatyce są podstawą programowania i automatyzacji procesów
Przecięcie dwóch odcinków.
Mamy:
AB — pierwszy odcinek
CD — drugi odcinek
Najważniejsza funkcja: long long orient(Point A, Point B, Point C) {
return (B.x-A.x)*(C.y-A.y)
– (B.y-A.y)*(C.x-A.x);
}Mówi ona, po której stronie prostej AB znajduje się C:> 0 — jedna strona< 0 — druga strona= 0 — punkty są współlinioweLiczymy:o1 = orient(A,B,C);
o2 = orient(A,B,D);
o3 = orient(C,D,A);
o4 = orient(C,D,B);Jeżeli C,D są po przeciwnych stronach AB i A,B są po przeciwnych stronach CD, to odcinki się przecinają.Czyli:(o1 > 0 && o2 < 0 || o1 < 0 && o2 > 0)
&&
(o3 > 0 && o4 < 0 || o3 < 0 && o4 > 0)Trzeba jeszcze obsłużyć przypadek orient == 0, czyli gdy punkty są współliniowe i np. jeden odcinek leży na drugim.
Złożoność: O(1)
Materiały: CP- Algorithms — Geometry
USACO Guide — Geometry1. Orientacja trzech punktów
Używamy wzoru: orient(A,B,C) =
(B.x-A.x)*(C.y-A.y)
– (B.y-A.y)*(C.x-A.x);Wynik:> 0 → C jest po jednej stronie AB< 0 → C jest po drugiej stronie AB= 0 → A, B, C są współliniowe2. Sprawdzamy cztery orientacjeo1 = orient(A,B,C);
o2 = orient(A,B,D);o3 = orient(C,D,A);
o4 = orient(C,D,B);Jeśli C i D są po przeciwnych stronach AB oraz A i B są po przeciwnych stronach CD, odcinki się przecinają.(o1 > 0 && o2 < 0 || o1 < 0 && o2 > 0)
&&
(o3 > 0 && o4 < 0 || o3 < 0 && o4 > 0)3. Przypadek orient == 0Jeżeli orientacja wynosi 0, punkty są współliniowe.
Trzeba wtedy sprawdzić, czy punkt rzeczywiście znajduje się na odcinku, a nie tylko na tej samej prostej. min(A.x,B.x) <= C.x && C.x <= max(A.x,B.x)
min(A.y,B.y) <= C.y && C.y <= max(A.y,B.y)4. Zapamiętaj orient → sprawdza, po której stronie odcinka/prostej znajduje się punkt.
Do przecięcia dwóch odcinków sprawdzamy 4 orientacje.
Złożoność: O(1) — stała liczba operacji
Jak działa algorytm przecięcia dwóch odcinków?
Algorytm sprawdza, czy dwa odcinki na płaszczyźnie mają wspólny punkt. Wykorzystuje do tego współrzędne końców odcinków.1. Kolejne kroki algorytmu.
Wczytujemy dane – współrzędne końców obu odcinków: \(A, B, C, D\).Sprawdzamy położenie odcinków – ustalamy, czy odcinki przecinają się, czy leżą po przeciwnych stronach swoich prostych.
Sprawdzamy szczególne przypadki – jeśli końce odcinków leżą na jednej prostej, sprawdzamy, czy odcinki stykają się lub nakładają. Podajemy wynik – wypisujemy, czy odcinki mają wspólny punkt.
Jak sprawdza to komputer?
Komputer wykorzystuje obliczenia matematyczne na współrzędnych punktów. Sprawdza, po której stronie prostej znajduje się koniec drugiego odcinka. Jeżeli końce odcinków leżą po przeciwnych stronach odpowiednich prostych, odcinki przecinają się. Trzeba też osobno sprawdzić sytuację, w której odcinki leżą na jednej prostej i mogą się stykać.
def insertion_sort(arr):
for i in range(1, len(arr)):
key = arr[i]
j = i – 1
while j >= 0 and key < arr[j]:
arr[j + 1] = arr[j]
j -= 1
arr[j + 1] = key
return arr
# Przykład użycia:
numbers = [12, 11, 13, 5, 6]
print(„Posortowana lista:”, insertion_sort(numbers))
Zobaczmy, jak dokładnie przebiega ten proces dla listy „12, 11, 13, 5, 6”